Mijke de Jong over 02/11

“Toen mijn vriend belde dat Theo van Gogh was neergestoken stond ik net op het punt om Gijs van de Westelaken, Theo’s producent terug te bellen. Die stond op mijn voicemail om te praten over samenwerking. Dat gesprek had ik graag gevoerd. Maar dat kan nu niet meer. En dat gevoel ‘dat kan nu niet meer’ moet voor Theo’s naasten nog veel pijnlijker zijn...Theo had zoveel vrienden en kennnissen die allemaal een plek in hun hart hadden voor zijn kleurrijke persoonlijkheid. En die plek is nu leeg.

Toen ik gevraagd werd om een bijdrage te leveren aan ALLERZIELEN was mijn eerste gedachte om zijn dag af te maken. Het beloofde een spannende dag te worden. Een dag in het teken van zijn nieuwe film 06/05 en ‘s avonds de presidentsverkiezingen. Al de mensen met wie hij op 2 november een afspraak had werken mee en proberen een vorm te vinden voor de afspraak die nooit plaats gevonden heeft.

De stad ontwaakt. We horen het ANP-nieuws van 8 uur. De camera komt in beweging en we zien beelden van Amsterdam voorbijschieten. De route van Theo’s huis tot aan het Stadsdeelraadkantoor. Daar stopt de camera. In het zwart horen we de bijdrage van Theo’s eerste afspraak. Alle afspraken die Theo die dag had doen we op deze manier. Wij blijven op de plek van de moord. In ogenschijnlijk terloopse lange shots filmen we het leven dat doorgaat. Voetgangers, scholieren, trams, fietsers. En dan ontwaakt de stad opnieuw. Weer het ANP-nieuws van 8 uur met berichtgeving over de moord en de Amerikaanse presidentsverkiezingen.

Op zo’n manier hoop ik het gemis voelbaar te maken van iemand die met tomeloze passie zijn omgeving dwong om zich uit te spreken en de hersens erbij te houden. Want naast het verdriet heeft zijn moord er in ieder geval bij mij voor gezorgd dat ik me realiseer hoe belangrijk het is om je nooit de mond te laten snoeren.”